Fred Nijhuis

Your favorite Dutch wine writer

NCS werkt graag samen met:

Piëmonte en de Nederlandse gastronomie

Piëmonte en de Nederlandse gastronomie

Op maandag 20 oktober 2025 organiseert Melman Communications een grote overzichtsproeverij met diverse producenten uit Piëmonte bij Karel V te Utrecht.

Voorafgaand aan dit evenement mag NCS namens I Vini del Piemonte een viertal lunches organiseren voor professionals om ook de gastronomische kwaliteiten van Piëmontese wijnen te ontdekken.

Voor deze ‘educatieve workshop’ zijn vier restaurants benaderd in en rond Utrecht, allemaal met een mooie reputatie, mede gebaseerd op hun aandacht voor regionale, duurzame of biologische producten.

Tijdens deze lunches presenteren we geen vaste wijn-spijscombinaties, maar geven we iedereen de kans om zélf het ultieme samenspel van gerechten en wijnen te ontdekken. Bij elke lunch zijn namelijk wijnen van meerdere producenten te proeven, de garantie voor een spannende ontdekkingstocht naar eigen, favoriete combinaties.

Na een korte inleiding over de betreffende druivenrassen en wijnen, ontdekt iedereen dus zélf de gastronomische kwaliteiten van Piëmontese wijnen van diverse gerenommeerde wijnhuizen.

Data en locaties zijn:

  • Dinsdag 30 september 2015: Restaurant De Watertoren, Utrecht
  • Woensdag 1 oktober 2025: Restaurant Céline, Nieuwegein
  • Donderdag 2 oktober 2025: Restaurant Roemer, Utrecht
  • Vrijdag 10 oktober 2015: Restaurant Balijepark Utrecht/De Meern

De sessie in De Watertoren is gewijd aan misschien wel de leukste wijn uit Piëmonte de Verduno Pelaverga; een wijn die een glimlach op je gezicht brengt.

Het programma is alle dagen gelijk:

  • 11.00-11.30 uur: ontvangst
  • 11.30-12.30 uur: inleiding door Fred Nijhuis
  • 12.30-15.00 uur: lunch met vrije keuze uit diverse wijnen
  • Aan deelname zijn geen kosten verbonden, aanmelden is wel verplicht.
    Bij een no-show moeten we wel een compensatie ad € 50,00 in rekening brengen.

De sessies zijn uitsluitend bedoeld voor professionals uit de horeca, educatie en media.

VOOR AANMELDINGEN, klik HIER

Wacht niet te lang, want per sessie zijn slechts 20 plaatsen beschikbaar.

Werken met Château d’Yquem, door Wessel van Geffen

Werken met Château d’Yquem, door Wessel van Geffen

Onlangs organiseerde Gault&Millau Nederland in samenwerking met Château d’Yquem een bijzondere proeverij voor het Nederlandse Gilde van Sommeliers in restaurant Hemel & Aarde te Utrecht. Het bleek een werkelijk unieke masterclass waarbij de kans werd gegeven om verschillende componenten van de uiteindelijke wijn te proeven, vóór de definitieve assemblage.

Masterclass
De masterclass werd verzorgd door Lorenzo Pasquini, wijnmaker van Château d’Yquem, en richtte zich op wijnen uit de oogst van 2023. Allereerst werden twee wijnen geschonken: één mét en één zónder edele rotting. Ze werden blind geserveerd om het effect van de edele rotting te herkennen. Wat bleek was dat edele rotting niet alleen te herkennen is in de neus, maar ook in de mond. Qua mondgevoel speelt edele rotting misschien wel een belangrijkere rol. Het gaf namelijk een strak gevoel met tegelijkertijd een duidelijk bitter, te omschrijven als ‘grip’. Dit speelt ook een rol in het combineren van een Sauternes met iets anders dan de gebruikelijke foie gras.

Verschillen
Vervolgens proefden we twee monocépages: een 100% sémillon en een 100% sauvignon blanc. De sémillon was iets harder met een frisser en strakker mondgevoel en meer kruidige en aardse tonen . De sauvignon blanc daarentegen bleek een stuk fruitiger met een zachter en voller mondgevoel. Daarna verkenden we het effect van terroir door het verschil te proeven tussen een wijn van zandbodem en een wijn van kleibodem. De wijn afkomstig van de zandbodem was een stuk lichter en fruitiger dan de wijn afkomstig van de kleibodem. Deze laatste was voller van structuur en had meer kracht; logisch want klei is doorgaans rijker aan kalium en vooral stikstof, deze laatste een essentiële bouwstof voor planten en niet voor niets een belangrijk element in meststoffen.

1=1=3
Hoewel de wijnen op zich al intrigerend genoeg waren, benadrukte Lorenzo dat ze ‘slechts’ onderdelen zijn van wat men uiteindelijk wil bereiken, een wijn die méér is dan de som der delen. Zijn punt werd duidelijk toen de masterclass werd afgesloten met de Château d’Yquem 2022: de wijn zoals hij uiteindelijk gebotteld werd, het definitieve resultaat van de assemblage. Het verschil bleek enorm. Waar de losse componenten de ene keer licht en de andere keer vol waren, was de definitieve blend een wijn met alle aspecten die elkaar op voorbeeldige wijze aanvullen. Primaire aroma’s wisselden elkaar af met secundaire aroma’s en in de mond veel meer dan alleen zoet! Een krachtige wijn met grip, een aangename bitter en vooral: balans!

De workshop bood waardevolle inzichten in hoe druivenras, bodem en botrytis samenkomen in een Sauternes van topniveau.

Lunch
De middag draaide niet alleen om wijn, maar ook om culinaire verfijning. Maar liefst vier chefs werkten mee aan de lunch:

  • René van der Weijden (Hemel & Aarde)
  • Joris Bijdendijk (RIJKS)
  • Tomas Bron (Zoldering)
  • Taks Yuen (Mei Wah)

d’Yquem 2022
Bij de amuses werd, op advies van Lorenzo, de Château d’Yquem 2022 als aperitief geschonken. Voor velen een verrassende keuze, maar zeker niet verkeerd of ongebruikelijk, want in Frankrijk is dit al eeuwen een goed gebruik. Net als een goede amuse laat deze Sauternes je smaakpapillen even wakker schrikken. Tegenwoordig trappen veel sommeliers af met een kurkdroge bubbel, maar een klein beetje zoet in je glas hoeft echt geen probleem te zijn. Sterker nog: het is nog helemaal niet zo lang geleden dat we mousserende wijnen met een beetje dosage gewoon standaard vonden. Inmiddels lijkt het alsof alles suikervrij moet zijn, maar in de keuken wordt ook met suiker gewerkt en zo gek is een zoete wijn bij een hartig gerecht eigenlijk niet. Misschien niet bij elke gang, en zeker niet altijd met het suikergehalte van een Sauternes, maar als het klopt… waarom niet?

‘Y’
Na de amuse was het tijd voor het voorgerecht, met een glas van de droge witte wijn van het château, de ‘Y’. Na het zoet uit de masterclass was dit een aangename frisse tegenhanger. De ‘Y’ werd geschonken bij een gerecht van René van der Weijden: tarbotfilet met wortel, gember en XO-saus. Een hele goede combinatie waarbij de frisse zuren van de wijn mooi tegenwicht boden aan de rijke, hartige saus. En de fruitige aroma’s sloten perfect aan bij de zoetige wortel, de pittige gember en de tarbot.

2016
Daarna kwam de d’Yquem Sauternes 2016 op tafel bij het signatuurgerecht van Joris Bijdendijk: millefeuille van rode biet met beurre blanc en Rotterdamse sojasaus. Een geweldig voorbeeld van waarom Sauternes echt niet alleen maar bij desserts hoort en zoete wijnen eigenlijk nooit meer dessertwijn genoemd mogen worden. Deze wijn paste er fantastisch bij. De biet, gelakt met bietensiroop, was behoorlijk zoet, vol van smaak en kon de Yquem gemakkelijk aan.

2009
Vervolgens presenteerde Tomas Bron zijn creatie van vrije-uitloop kip met morieljes en amontillado-sherry saus, gecombineerd met de Yquem 2009. Een wijn die met zijn complexiteit en rijpheid duidelijk een sprong in de tijd liet ervaren. Hoewel de wijn fraai was en het gerecht mooi in elkaar zat, bleek de combinatie niet ideaal. Het gerecht was té hartig en droog, waardoor de Yquem zich wat ongemakkelijk voelde.

1989
Tot slot werd het gerecht van Taks Yuen geserveerd: Ma Po Tofu met een bapao-broodje. Deze laatste gang werd begeleid door de Yquem uit 1989, voor velen het hoogtepunt van de lunch! De combinatie van de pittige Ma Po Tofu en het zachte en zoete mondgevoel van de Yquem 1989 was werkelijk subliem.

Conclusie
Wat tijdens de lunch duidelijk werd, is dat dit niet alleen een evenement was om te laten zien hoe goed Château d’Yquem is. Er zat duidelijk meer achter. Zoals eerder genoemd, is er al een tijd een trend gaande waarbij zoete wijnen steeds minder populair worden, en zelfs wijnen die van oorsprong zoet zijn, worden tegenwoordig vaak droger gemaakt. Denk aan wijnen uit de Elzas, mousserende wijnen en diverse Duitse rieslings. Maar waarom eigenlijk? Suiker speelt juist een belangrijke rol in de originele identiteit van veel wijnen én in het combineren met eten. Wellicht speelt zorgen over gezondheid een rol of hebben ze last van het imago van de vele slechte wijnen uit het verleden die vaak zoet waren om de massa te plezieren, maar helaas niets meer boden dan plat zoet. Wie weet hoeveel zorg, tijd en vakmanschap er in een fles Yquem zit, weet waarom hij z’n prijs heeft. Het is een uitzonderlijke wijn en Lorenzo liet 85 sommeliers ervaren dat Yquem veel meer is dan een dessertwijn. Fraaie combinaties met allerlei gerechten waren een krachtige boodschap en sommeliers hebben de taak om dit soort nieuwe inzichten door te spelen naar wijnliefhebbers. Edelzoete wijnen verdienen meer aandacht, want wat zou de wondere wijnwereld zijn zonder dit soort fantastische wijnen?

Deel dit bericht:

Facebook
Twitter
LinkedIn

La Grande Bellezza 2025, door Thim Vernooij

La Grande Bellezza 2025, door Thim Vernooij

Enige tijd geleden kreeg het Peruviaanse restaurant Nazka in Amsterdam een Toscaans accent. Wijncriticus en oenoloog Raffaele Vecchione organiseerde er zijn ‘La Grande Bellezza’, de mogelijkheid voor professionals uit de Nederlandse horeca, media en handel om nader kennis te laten maken met de Italiaanse wijncultuur. Vecchione liet er wijnen van drie wijnhuizen uit Montepulciano en Montalcino proeven en door juist geen overvloed aan wijnen te presenteren, kregen ze alle aandacht.  

De’Ricci – Het Hart van Montepulciano

Wijnhuis De’Ricci is een familiebedrijf dat al generaties lang de passie en traditie van de Toscaanse wijnproductie omarmt. Sinds 2007 worden de 32 hectare aan wijngaarden volledig biologisch beheerd, waarbij duurzaamheid en respect voor het terroir centraal staan. Het terroir van De’Ricci wordt gekenmerkt door een combinatie van klei- en kalkhoudende bodems. In combinatie met het gematigde mediterrane klimaat draagt dit bij aan een langzame en evenwichtige rijping van de druiven, wat resulteert in een verfijnde structuur en aromatische complexiteit. De wijnen rijpen in de historische kelder uit 1337, daar waar een ideale temperatuur en luchtvochtigheid heerst voor een evenwichtige ontwikkeling van de wijnen.

Pian delle Querci – De Essentie van Montalcino

Pian delle Querci combineert de tradities van Toscaanse wijnbouw met een moderne passie. Het 50 ha grote domein (met 8 ha aan wijngaarden) ligt in de heuvels van Montalcino en daar worden klassieke productiemethoden gecombineerd met moderne praktijken. Een spontane gisting in RVS bijvoorbeeld met een lagering in traditionele grote eikenhouten vaten. De stenige kleibodem, de hogere ligging van de wijngaarden (gemiddeld 250 meter) en een beperkte opbrengst aan druiven per hectare zorgen voor een evenwichtige rijping van de druiven, goed voor een goede balans tussen zuurgraad en rijpheid.

Fuligni – Traditionele verfijning uit Montalcino

Fuligni behoort tot de historische wijnhuizen in Montalcino en presteert al jaren op het hoogste kwaliteitsniveau. De stijl is klassiek, maar moderne precisie geeft de wijnen alles wat we uit deze regio mogen (moeten) verwachten. Het domein wordt geleid door Maria Flora Fuligni en zij zet de traditie van het huis voort met wijnen die worden gekenmerkt door een verfijnde structuur en harmonieuze balans. De terroir van het 100 ha grote domein wordt gekenmerkt door galestro (een verweerde kalkrijke, steenachtige grond die ideaal is voor Sangiovese), een hoogte van 380 tot 540 meter en een noordoostelijke ligging. Deze combinatie zorgt voor een langzame rijping van de druiven, waardoor ze een mooie zuurgraad en aromatische complexiteit ontwikkelen. Onder het 17e-eeuws Palazzo ligt een nog oudere kelder, waar de Brunello’s rijpen in grote traditionele vaten van Slavonisch eiken, hetgeen bijdraagt aan het authentieke karakter van de wijnen.

Een middag met ontdekkingen

La Grande Bellezza doet jaarlijks belangrijke steden als New York, Zürich, Milaan, Florence en Napels aan waar Vecchione professionals en enthousiaste particulieren telkens de essentie van de Italiaanse wijnbouw toelicht en laat proeven; voor velen een mooie bron van inspiratie.  

Geproefd werden:

De’Ricci

  • Rosso di Montepulciano 2022
  • Vino Nobile di Montepulciano 2021
  • Vino Nobile di Montepulciano – Soraldo 2020

 

Pian delle Querci

  • Rosso di Montalcino 2021
  • Brunello di Montalcino 2020
  • Brunello di Montalcino Riserva 2019


Fuligni  

  • Rosso di Montalcino Ginestreto 2023
  • Brunello di Montalcino 2020
  • Brunello di Montalcino Riserva 2019

Deel dit bericht:

Facebook
Twitter
LinkedIn

Leuk en lekker?

Leuk en lekker?

Blindproeven is het leukste wat er is. Iemand blind een glas wijn voorzetten en vragen wat de samenstelling en herkomst zijn. Het gaat dan om het karakter van de druif, de eigenschappen van zijn terroir en de kenmerken van het oogstjaar in combinatie met de stijl van de wijnmaker. Blindproeven is zo leuk dat je er zelfs een wedstrijd, een heus kampioenschap van kunt maken 😉 

Beter of slechter?
Blindproeven om kwaliteit te beoordelen is echter een heel ander verhaal en zou je zelfs volstrekt zinloos kunnen noemen. Enkele jaren geleden heb ik al besloten om wijnen niet meer blind te proeven, geen punten meer te geven en geen proefnotities meer te publiceren.

De reden is simpel: het blind beoordelen van o.a. wijn geeft altijd een vertekend beeld t.a.v. het per definitie subjectieve beeld over de vermeende kwaliteit. Dat geldt niet alleen voor wijn, maar ook voor andere producten, zoals auto’s en uiteraard ook mensen. Niemand heeft zijn of haar partner, auto of kleding gekozen o.g.v. een blinde beoordeling. Iets of iemand be- of veroordelen o.g.v. kenmerken die iets of iemand typeren is belachelijk. Je kunt een liefhebber of tegenstander zijn van bepaalde eigenschappen, maar dat wil niet zeggen dat ze iets beter of slechter maken. En wie bepaalt eigenlijk wat goed of slecht is? We kennen de discussie over Pavie 2003 tussen Parker en Robinson; 12/20 versus 96/100 of de altijd van alles en iedereen afwijkende scores van Luca Maroni? Wat voor de een fijn is, wordt afgekeurd door een ander, waarbij iedereen woorden als leuk en lekker buiten beschouwing laat; dat zou namelijk kunnen doen vermoeden dat hun menselijke mening niet objectief zou kunnen zijn…. Punt is dat wat tijdens een blinde beoordeling als negatief wordt beschouwd, door diezelfde persoon in een andere omstandigheid (bij eten bijvoorbeeld) juist als zeer prettig kan worden ervaren. Het gaat om perspectief en relevantie; denk bijvoorbeeld aan Stephen Hawking in relatie tot atletiek en wetenschap. 

De Amerikaanse recensent Eric Asimov vertelde 2 jaar geleden tijdens een gala-avond waar een collega werd gehuldigd omdat ze steeds honderden wijnen beoordeelt, dat het slechtste wat je als ‘professional’ kunt doen, is steeds honderden wijnen beoordelen. Naar zijn mening doe je de meeste van al die geproefde wijnen daardoor ernstig tekort en beledig je al het harde werk dat alle ‘niet winnende’ mensen, familie en medewerkers in hun wijnen steken. Asimov wijdt zich liever een de verhalen achter een wijn, aan wat een wijn interessant, leuk en lekker maakt. 

Pleidooi 
Tijdens Campania Stories in mei van dit jaar, riep mediapartner (en collega) Luciano Pignataro op om vooral te stoppen met zinloze proefnotities vol semi-interessant gedoe over terroir (mineraliteit!) en/of vinificatie, waarvan de meesten niet eens weten wat het echt betekent. Dat gaf uiteraard de nodige onrust in de zaal, want de meeste wijnschrijvers doen niet anders… 

De boodschap achter zijn pleidooi: ”We zijn de realiteit, de essentie van wijn en het contact met de nieuwe generatie (die absoluut niet geïnteresseerd is in klassieke wijn-blabla) uit het oog verloren. We moeten terug naar waar het écht om gaat: waarom wijn interessant, leuk en lekker is”. Hij heeft een punt. Technisch geneuzel is meestal niet meer dan dat; geneuzel. Misschien leuk voor een enkele ‘nerd’, maar niet voor normale mensen; dat zijn namelijk geen oenologen, maar consumenten die gewoon willen genieten van een lekker glas wijn… 

De woorden van Pignataro kregen (discreet) applaus van o.a. Matthew Horkney en ondergetekende uiteraard, want ik strijd al jaren tegen “pointless points” en eindeloze reeksen zinloze proefnotities die toch niemand leest, begrijpt of kan gebruiken. De volgende dag sprak ik met Horkney en deze vertelde: “Niet alleen op mijn werk in de detailhandel en horeca, maar ook tijdens proeverijen met particuliere liefhebbers en verzamelaars, blijkt geen enkele interesse te bestaan voor technische details of proefnotities. Het gaat vooral om wat een wijn betekent, wat een wijn vertelt en wat je er mee kunt. Details doen er niet toe; smaak, stijl en imago in combinatie met namen/etiketten en prijzen wel. Steeds minder mensen kopen wijnen o.g.v. punten van enkele wijnschrijvers (zoals onlangs ook werd bevestigd door MW Andrea Lonardi), maar zelf doe ik daar al lang niet meer aan mee. Ik noem mezelf dan ook geen wijnschrijver of journalist, ik ben een youtuber (en hij heeft als zodanig veel meer volgers, succes en plezier van zijn werk dan menig collega). Pignataro heeft gelijk, er wordt veel te weinig aandacht besteed aan leuk en lekker”. 

Illustration Ryan Garcia

Deel dit bericht:

Facebook
Twitter
LinkedIn